กลับมาอัพบล๊อกเพราะ BlogTagที่ส้มส่งมาให้เลยนะเนี่ย^^"
จริงๆ แค่รู้สึกว่า เราควรจะอัพบ้าง ปใหม่ก้ว่าจะอัพซัดติ๊ดนึงก้ยังดีก็ไม่อัพ=w="

ขออัพรวดเดียวเลยละกันนะ
Happy New Year ทุกคนนะคะ ขอให้มีความสุขมากๆ เป้นปีที่ดีของทุกคน
พบเจอแต่สิ่งดีๆ ประสบความสำเร้จอย่างที่ตั้งใจทุกคนค่า^^

อ่ะ ก็มาถึง BlogTag ไม่คิดว่าจะได้BlogTagเลยนะนี่ เพราะด้วยความที่เราดองบล๊อก 5555
ขอบคุณส้มที่นึกถึงเราจ้า^^

เรื่องแรก เรื่องชื่อของเราเอง จริงๆเราเคยเปลี่ยนชื่อมาหนนึงอ่ะ ตอนประถม 5 ก่อนหน้าจะเปลี่ยนเป้น ตติยากร เนี่ย เราชื่อ วิทิตนี^^" ชื่อแปลกๆใช่มะ=w=;; แบบว่าแม่ตั้งเอง เค้าเอาคำว่าวิทิตที่แปลว่าผู้รู้ผู้คงแก่เรียนมาผสมกับคำว่านีที่แปลว่าผู้หญิง เลยกลายเป้นหญิงผู้รู้ผู้คงแก่เรียน แต่สุดท้ายก็แม่อีกนั่นแหล่ะที่ให้เปลี่ยน เป้นตติยากร=w=;;
นอกจากชื่อจริงแล้วยังมีชื่อเล่น ที่ ไม่มีใครรู้เล้ยยย ว่าจริงๆ เราเกือบจะชื่อเล่นว่า ตุ้มเมง แล้วเพราะปู่ตั้งให้ ตอนเด็ก เรามันอ้วนน=w=" กลมไปทั้งตัวเลย 555 แต่ขางี้ยาวผิดปกติ แบบคลอดออกมาขา มันบิดเลยอ่ะ เพราะมันยาวมากแล้วขดอยู่ในท้อง โชคดียายเราดัดขาให้ทุกวันเลย ขาเลยปกติ^^" และที่มาชื่อทรายได้เนี่ยเพราะพ่อเราตั้งให้ เค้ารีบบอกปู่เราว่าเค้าจะตั้งเองเพราะรับกับชื่อที่ปู่ตั้งให้ไม่ได้=w=; รู้สึกโชดคดีโคดๆที่ไม่ได้ชื่อนั้น ไม่งั้น โดนเรียกน้องตุ้มๆ แมร่ง ไปเมหือนชื่อน้องตุ้มกระเทยที่ต่อยมวยอีก มันจะยิ่งรับกับฉายากระเทยของเรา-w-;

เรื่องที่ 2เราเคยต้องกินยาเพื่อเสริมกระดูก ทั้งนี้เพราะเหมือนเราตัวใหญ่เกิน แล้วกระดูกมันโตไม่ทันอ่ะ ต้องกินยายืดกระดูก คือกินพวกวิตามิน A D แล้วก็แคลเซียมเสริมอ่ะ กินอยู่ปี กว่าได้มั้ง ไม่งั้นเราจะเป้นโรคกระดูกอ่อนได้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เราสูงขึ้นกว่าเดิมนะ^^" เพราะตอนกินเราสูงอยู่แล้ว ม.1ก้สูง 168 แล้วอ่ะ เริ่มกินยาน่ะ ตอนม.2 แล้วก้สูง 170 ช่วงม.3 แล้วหยุด ใครอยากจะสูงอย่าคิดว่าการกินยาแบบเรามันจะสูงได้เยอะขึ้นนะ^^" คือมันช่วยไปเสริมสร้างความแข็งแรงมากก่าอ่ะ ความสูงมันอยู่ที่พันธุกรรมนะ หมอที่เราไปหาเนี่ยเค้าบอกว่า ตามปกติ ความสูงลูกจะดูพ่อแม่เป้นเกณฑ์ คือ ถ้าลูกชาย จะสูงกว่าพ่อ ประมาณ 10 เซน(หรือาจจะเกินกว่านิดหน่อย) ส่วนลูกสาว จะเตี้ยกว่า พ่อ 10 เซน ยังไงๆ ก็เป้นประมาณนี้อ่ะ ซึ่งเราดูตัวเองก้จริงนะ พ่อเราอ่ะ สูง 180 เรา ก้170 น้องเรา ก็ 180กว่าๆ

เรื่องที่ 3 ปมด้อยของเรา จริงไอ้เรื่องตัวสูงตัวใหญ่นี่แหล่ะที่เป้นปมด้อยของเรา กับเรื่องจมูก=w=" คือเรื่องตัวสุงเนี่ย เราเคยภูมิใจกะมันตอน ประถมนะ เพราะตอนประถม เราจะชอบความเป้นที่สุดอ่ะ ส่วนสูงก้อยากสูงสุด น้ำหนักก็อยากหนักที่สุด(แมร่งคิดไปได้ไงวะ จนตอนหลังมันถึงได้อ้วนT{}T!) แต่พอโตขึ้น เริ่มรักสวยรักงาม เริ่มแต่งตัว(อะฮ๊างงง) เราก็เริ่มรู้สึก ว่าทำไมเราตัวใหญ่หยั่งงี้ โดนว่าว่าตัวใหญ่ บึ้กถึก จนเป้นที่มาฉายาของกระเทย=w=; จริงๆเราอยากตัวเล็กๆน่ารักมากๆเลยนะ เรื่องจมูกก้เมหือนกัน รู้สึกว่ามันเป้นปมด้อยโคดๆ ถ่ายรูปออกมาแบบ สันจมูกเมหือนถูกคว้าน เว้ยยยT{}T" โซแซด บวกกับแก้มบวม ริมฝีปากห้อยอีก โอยยย ไม่เคยพอใจตัวเองเลย จริงๆแต่ก่อนเราก้ไม่ค่อยดูแลตัวเองหรอก แบบเนิร์ดมากๆ เสื้อตคัวโคร่งๆๆ ใส่แว่น แถมบางทีใส่เชิร์ตแบบผู้ชาย ร้องเท้าเท่ๆ แบบแมนไปไหนวะ ตอนนั้นรู้สึกว่าชอบอะไรเท่ๆ แต่พอเห้นเพื่อนเราแต่งน่ารักแล้วเราก้อยากแต่งนะ แต่รู้สึกว่าไม่เหมาะกะเราอ่ะ เลยไม่กล้า จนตอนหลังก็มามีความมั่นใจในตัวเองบ้าง แต่ก้ยังคิดว่าเรามันหน้าตาไม่ดีอยู่ดี อยากจะทำศัลยกรรมเลยแหล่ะ เพราะรุ้สึกแย่กะหน้าตัวเองมากๆ แต่ก้กลัวเจ็บวุ้ยTwT"

เรื่องที่ 4 เรื่องคอสครั้งแรก คอสครั้งแรกของเรา ไม่ใช่ที่เราคอสทิฟาตอนงานวิบุลกิจครั้ง 2 หรือครั้งไหนวะ จำไม่ได้และ ที่มีทีม FF7 ที่กิ๊กแต่ง คลาวด์น่ะ อันนั้นน่ะ ครั้งที่ 2 และกว่าเราจะตัดสินใจคอสได้อ่ะ เราก็กลัวนะ เพราะเราเคยคอสมาครั้งนึงแล้วเราก็เสียเซวเลยไม่กล้าคอสอีกเลย คอสคัร้งแรกคือ ตอนงานkaze ที่ศุนย์วัฒนธรรม จำครั้งไม่ได้แล้วอ่ะ
สมัยเราอยู่ ม.2-3 โน่นนน สมัยนั้นเราจะอยู่ในสังคมการ์ตูน แบบกลุ่มการ์ตูนอยู่กลุ่ม Genesisมาก่อนอ่ะ แล้วก้เล่นพวก Penfriend ทำนองนั้นน่ะ แล้วตอนนั้นเราเพิ่งรู้จักการคอสเพลย์ และเรากะเพื่อนเราอีกคน ที่ก็วาดรุปเมหือนกัน(แต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่วงการการ์ตุนและ) ก็ตัดสินใจคอสด้วยกัน เรื่อง น้องหนูพันธุ์ดุ(ใครรู้จักมั่งเนี่ย=w=;) เราคอสเป้นพระเอก ที่เป้นหัวหน้าแก๊งยากุซ่า กะเพื่อนเราเป้นหัวหน้าแก๊งอีกแก๊ง(เป้นผู้หญิง) ตอนนั้นคอสแบบ เดินใส่แว่นดำเข้างานเลย โอยย อายก็อาย แล้วเราก็กันไปแต่งหน้าที่ร้านไง เค้าก็แต่งหน้าให้เรามากเกินอ่ะ (ก็คอสผู้ชายนี่นา=w=;)จนมันหวานเกิ๊น ตอนประกวดเนี่ย แมร่งโดนคนดูคนนึง ลุกขึ้นมาพูดว่าเมหือน ไชยา มิตรชัย เว้ยยยย เราก็ขำนะ แต่แมร่งเสียself โคดๆ เลยไม่กล้าจะคอสอีกเล้ยยยย=w=;;; (ไม่ต้องอยากเห้นรูปนะ ไม่เอามาลงแน่ๆ อายเว้ยยยยยยยยยย)

เรื่องที่ 5 เราเป้นคนคิดมาก^^" จะบอกว่าบางคนอาจจะรุ้อยุ่แล้วว่าเราเป้นคนคิดมาก แบบภายนอกร่าเริงๆ เมหือนไม่คิดมาก แต่จริงๆแล้วคิดมากโคดๆๆๆๆ แล้วคิดแบบ แปลกๆด้วยอ่ะ โดนไอ้เปรียวมันว่ามาว่า ว่าบางเรื่องแกคิดไปได้ไงวะ เมหือนเราจะคิดลึกล้ำซับซ้อน บางทีก้คิดในแง่อื่นที่คนอื่นไม่คิดกัน คือมันจะคิดไปแบบที่เราคิดก้คิดได้ แต่คนทั่วไปไม่ค่อยคิดถึงน่ะ=w=; ยกตัวอย่างลำบากแงะ^^" เออ แลจริงเราจะคิดมาก มากๆโดยเฉพาะเรื่องเพื่อน ก็เป็นเหมือนคนอื่นแหล่ะ ที่คิดว่าคนอื่นจะคิดกับเรายังไงนะ เราทำอะไรไปไม่ดีรึเปล่า หรือว่าเค้าไม่ชอบเรารึเปล่า เมหือนเรากลัวเพื่อนไม่รักเราน่ะ เราก็พยายามทำตัวสดใสร่าเริง ขำๆ ฮาๆ จริงแต่ก่อนเราก็เงียบๆไม่ค่อยเข้าหาเพื่อนใหม่นะ แต่มาเปลี่ยนตัวเอง ตอนมหาลัยเนี่ยแหล่ะ เพราะเราอยากมีเพื่อนอยาก เป้นที่ยอมรับ แต่เราก็มักจะคิดเสมอว่าเราไม่ดี ไม่เมหือนเพื่อนคนอื่น เมหือนเรารู้สึกว่าเพ่อนเราทุกคน ดีกว่าเราทุกคนเลย นั่นเป้นข้อแรกที่เรามองว่าเราเป้นคนไม่สำคัญสำหรับเพื่อนเลย เมหือนมันเป้นความรุ้สึกที่เรากดตัวเองเสมอมาและอีกข้อนึงเพราะเราก็เป้นคนที่คิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง จนบางที เราก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องเพื่อนคนอื่นๆได้เท่าเพื่อนที่เราให้ความสำคัญมากๆ จากการที่เราเป้นอย่างนี้มันทำให้เรา ก้มองว่าคนอื่นเป็นเมหือนกัน เหมือนเราเป้นยังไง เราก้มักจะตัดสินคนอื่นว่าเป้นแบบความคิดเรา พอมันไปประจวบเหมาะกับข้อแรกที่ว่าเราไม่เป้นที่สำคัญของเพื่อนคนไหน เราเลยไม่ใส่ใจเพื่อนคนอื่นๆเท่าที่ควร เมหือนเรามีความรู้สึกรักเค้า และแคร์เค้า แต่เราไม่ใส่ใจเค้า มันมาจากการที่เรามองว่าเราไม่สำคัญสำหรับใคร และมองแต่เรื่องของตัวเอง จนทำให้เราไม่อยากจะใส่ใจใครมาก เหมือนเรากลัวที่จะผิดหวังด้วย เวลาที่เราแครืใครมากๆ แต่เค้าไม่ได้รู้สึกอย่างเรา เราก็ก้จะเสียใจ เราก็มองแต่ตัวเองว่าเรากลัวจะผิดหวัง จนทำให้เราแสดงออกมาเมหือนไม่ได้ใส่ใจเพื่อนๆเลย เราว่าทุกคนรับรู้ได้ เพราะเมหือนเวลาเรารุ้สึกยังไง ถึงจะไม่พูดไม่อะไร แต่มันมีออร่าแผ่ออกมา เค้าก็เลยรู้สึกและทำแบบเดียวกับที่เราทำกับเค้า เราเคยคิดว่า เพราะเราอยากพยายาม เป้นที่สนิทของเพื่อนๆ เราจะทำตัวร่าเริงขำๆ ฮาๆไป แต่สุดท้าย มันก็ไม่ได้เป้นไปอย่างที่เราหวัง เพราะ เราไม่ได้ทำจากใจที่ให้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ เราหวังที่จะให้คนอื่นให้เมหือนกับเรา มันถึงได้ไม่เคยได้ผลลัพธ์อย่างที่เราหวังเลย

มาถึงตรงนี้ เราอยากขะขอโทษเพื่อนๆทุกคน ที่เราเมหือนจะสนิทๆ กะหลายๆคนแต่เรา ไม่ได้เข้าไปเอาใจใส่ ดูแล และให้เพื่อนเราได้อย่างดีที่สุดที่เราสามารถให้ได้ เราขอโทษในส่วนที่เราเห้นแก่ตัว และมองเห้นแต่เรื่องของตัวเองมากเกินไปจน ไม่มองและแคร์คนอื่น และมันก็มีผลกระทบกับตัวเราเอง ที่เราเสียใจจากการที่เรารู้สึกว่า เรามีเพื่อนที่สนิทจริงๆน้อย ทั้งหมดมันก้เกิดจากตัวเราเอง เราอยากจะบอกเพื่อนทุกๆคนจริงๆ ว่าเรารักทุกคนจริงๆนะ ขอโทษกับสิ่งที่ผ่านมา ต่อไปนี้เราจะเปิดตัวเอง และเข้าไปใส่ใจ ทุกคนเน้อ เราอาจจะไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยบ่อยๆ เราอาจจะไม่ได้คุยด้วยนานๆเพราะช่วงเวลาทำงานเราเริ่มมีอะไรที่เราต้องทำมากมายจนบางครั้งอาจจะเงียบหายไปบ้างแต่เราจะเข้าไปถามถึงทุกข์สุขทุกคนบ่อยๆ เรายังอยู่ตรงนี้ เรายังเป้นห่วงทุกคนเสมอ ถ้าจะให้ช่วยอะไรเรายินดีนะอยากให้รู้ว่าเราพูดจากใจจริงๆ

เฮ้อพูดแล้วโล่งเลยนะเนี่ย มันเป้นอะไรที่เราเก้บไว้นานมากแล้วแหล่ะขอบคุณทุกคนที่เป้นเพื่อนกัน และมอบมิตรภาพ สิ่งดีๆ ความรู้สึกดีๆให้กันนะเราดีใจมาก ที่เราได้รู้จักทุกคนดีใจจริงๆเน้อ^^

อะ ส่งต่อ Blog Tag ให้ ก้อย Zoo , แป้ง Emil, Asuka 111 (จะทำมั้ยเนี่ย=w=;), TO Soft นุ่มๆ มาแก้เพิ่มขอเป้นพี่ จ๊อบ Draco อีกคนนึง ไม่ได้คุยกะพี่นานแว้ว หนูยังคิดถึงวันวาน สมัยGenesisอยู่เลยนะคะพี่T3T
Edit : ขอเพิ่ม Neonอีกคนละกันนะ เพิ่งร้ว่ามีบล๊อก=3=